HASTANE bahçesinde bir şaşı kedi ile arkadaş olmuşlardı.

Gece bastırıp da herkes gittiğinde, el ayak çekildiğinde, hastanenin geniş asfalt kaplı bahçesinde şaşı kedi ile öyle karşılıklı oturuyorlardı.

****

Aslında uzun hikáyeydi bu.

Güney Avrupa'nın kim bilir neresinden savrulup İstanbul'a düşmüş bir küçük ailenin hikáyesi...

Ünlü 6-7 Eylül olaylarında azınlıkların evleri-işyerleri basıldığında, yağmalanmış bir mimarlık bürosundan çocuklarını ve karısını kurtarıp Ankara'ya gelmiş ve o hengamede sakat kalan eliyle proje çizme yeteneğini kaybetmiş bir mimar babadan geri kalan hikáyenin belki de son bölümü...

Bu sefer sahne bir hastaneydi...

Ailenin son iki ferdiydi; anne ile kızı.

Annesi kızını bırakıp gitmek istemiyordu... Kızı ise günlerce-haftalarca elini avucuna almış, göndermek istemiyordu annesini...

Ben onların bu hazin hikáyesinin sadece tanığıyım.

İnsan yaşamının monitörlerdeki zikzak çizgilerle ve bip bip sesleriyle ifade edildiği hastane odasında, annesini göndermemek isteyen kızı ile kızını bırakıp gitmek istemeyen annenin gücü sadece iki aydan biraz fazla yetti...

Hikáyedeki o bölümün son satırını siz birkaç gün önce gazetemizin ilan sayfasında okudunuz:

"Mamo'muzu kaybettik...

Andree-Bekir Coşkun...."

****

O uzun hastane gecelerindeki temiz hava molalarında, şaşı kedi ile sevgili Andree'nin dostluğunu izliyordum uzaktan.

Gece bastırıp el-ayak çekildiğinde, biraz hava almak bahanesiyle o geniş asfalt bahçede birbirlerini buluyorlardı.

Karşılıklı oturuyorlardı şaşı kedi ile...

Birbirlerine neler anlatıyorlardı bilemem.

Ama çoğumuzun anlamadığı bir dille, insanoğlunun merhametsizliği ile kötü alın yazılarının çakışmasından doğan... Kendi hüzünlü hikáyelerini anlatıyorlardı birbirlerine emindim.

Her gece el-ayak çekildiğinde buluştular iki dost.

****

Ankara'nın ortasındaki İbni Sina Hastanesi'nin asfalt bahçesinde bekleyen bir kedi görürseniz,gözleri şaşı...

Ona söyleyin; annesini kaybetti ve ağlaya ağlaya gitti arkadaşı..